2 maart 2022

 

van de vulkaanwoestijn naar het regenwoud...

 

„5 eilanden, 600 km, 14000 hm, zo goed als geen slaap, geen voorbereiding en geen idee of we dit kunnen. Wie kan daar nou nee tegen zeggen!“ Annika Vossen & Till Schenk

 

Annika uit München en Till uit Freiburg zijn twee ultracycling-atleten, die sommigen van jullie misschien al op Instagram volgen. „Eens kijken of we dit überhaupt kunnen“ lijkt de basis van de meeste van hun avonturen te zijn. „Het is de echte kans om te falen in een project die me echt motiveert.“, zegt Till hierover. Zo is ook de spontane start bij de GranGuanche Audax Road ontstaan. Een non-stop race over 5 Canarische Eilanden, van Lanzarote tot La Gomera. Door een post van Ulrich Bartholmoes, die velen kennen van zijn extreme langeafstandschallenges, hebben de twee twee weken voor de race voor het eerst iets ervan vernomen. Een e-mail later had Matteo, de raceorganisator van de GranGuanche, nog 2 plaatsen vrijgemaakt.

 

 

 

„Het is altijd dat moment, wanneer je dan in een evenement zit, dat we ons realiseren, wacht even, hoe doen we dit eigenlijk en wat hebben we daarvoor nodig?" 

 

maar waarvoor heb je Ulrich Bartholmoes voor de deur: Een koffie en een paar zeer motiverende woorden later was het plan gemaakt, de paklijst sterk geminimaliseerd (wie heeft er nou een slaapzak nodig om buiten te slapen?) en de vluchten geboekt.

 

---------- 

 

„No risk, no fun" 

 

was Annikas benadering, die pas in juli vorig jaar is begonnen met ambitieus fietsen. Het risico nemen heeft zich bij de GranGuanche, haar eerste ultra-race, meteen uitbetaald, die ze als eerste deelnemer voltooide: “Weten dat ik als eerste vrouw de finish kon halen, gaf me een extra motivatieboost. Nu weet ik dat ik zulke uitdagingen aankan. Volgende keer wil ik nog meer gas geven.”

 

 

 

Helemaal zonder lijden ging de race natuurlijk niet voorbij. Direct op het eerste eiland kreeg Till last van maagproblemen. Zijn schijfrem sleepte zo erg dat zelfs de 20 kg lichtere Annika sneller bergafwaarts rolde. Kort voor de veerboot was de weg bovendien door spontane wegwerkzaamheden afgesloten, waardoor de twee en 2 andere deelnemers moesten omkeren en een omweg met een extra klim van 6 km moesten maken. Een tegenslag in de jacht op de veerboot, die eerst tot korte berusting leidde en toen pas echt het vuur in Till aanwakkerde, wat resulteerde in een 25 km full-speed "Time Trial" waarvan uiteindelijk alleen Annika het tempo kon bijhouden, en zo haalden beiden nog op het nippertje de beoogde veerboot. Niet alle hindernissen liepen uiteindelijk in het voordeel van de twee af: Toen na een brute klim op de Teide op Tenerife de strijd tegen regen, storm en lage enkelcijferige temperaturen eindelijk voorbij was en de 45 km lange race naar de laatste veerboot van de dag begon, had de accu in Tills schakeling het begeven en de droom om het vijfde eiland ook nog in één keer te bereiken werd vernietigd. 40 uur zonder slaap, 500 km en 11.000 hoogteverschillen en temperatuurschommelingen van 30 graden hadden de twee op dat moment al achter de rug.

 

---------- 

 

“Onder deze omstandigheden moet je 100% op de uitrusting kunnen vertrouwen. De accu in mijn schakeling was mijn fout, maar veel belangrijker dan de schakeling waren de lampen. Als je in het pikkedonker op een onbekende route met snelheden tot 80 km/u de volgende veerboot achterna jaagt, moet je volledig op de lamp kunnen vertrouwen. Bij de GranGuanche viel de keuze op de Airstream 2, omdat we wisten dat we maar één nacht zouden doorrijden en bij 14000 hoogteverschillen minimaal gewicht een grote rol speelt.” Bij een langer evenement zou volgens hem het best een dynamokoplamp zoals de DY PRO in aanmerking komen, bij regelmatige toegang tot een stopcontact mag het ook graag een accukoplamp zoals de B54 met accupack zijn. “Juist de vork van mijn BMC Urs is ontworpen voor de interne bedrading van dynamokoplampen. Ik kijk al uit naar de eerste echte vuurproef.” zegt Till met een glinstering in zijn ogen.

 

Bepaalde voordelen bracht de gemiste veerboot uiteindelijk toch nog met zich mee. De onverwachte noodstop, omdat ze op de ochtendveerboot moesten wachten, leidde tot een nacht in het hotel, wat mogelijk bijdroeg aan een kleine verrassing: "Ik had het nooit gedacht, maar de laatste dag was zelfs de beste! De benen leken het op te geven om zich te verzetten en waren verbazingwekkend fit.", vertelt Annika. 

 

 

 

 

„Dit was voor ons beiden slechts een kleine test om te zien hoe bikepacking-wedstrijden werken. We denken niet dat we de volgende races ook zo conservatief zullen aanpakken.” zeggen de twee met een knipoog bij het afscheid.

 

Als de eerste bikepacking-wedstrijd al zo begint, mogen we zeker nog veel van de twee verwachten. Onder andere willen ze dit jaar nog heel Scandinavië met de fiets verkennen en deelnemen aan het 2800 km lange „Morocco Traverse“ gravelavontuur.

 

---------- 

 

Wat Annika en Till aan uitrusting bij zich hadden en wat ze gegeten hebben: 

• Geen isolatiemat en geen slaapzak 
• Elk 1 bib en 1 trui, donsjas, regenjas 
• Zelfgemaakte zadelcrème en desinfectiespray (het ultieme multifunctionele wapen voor wonden, „als wasvervanger” volgens Till) 
• SUPERNOVA Airstream 2 
• Draagbare 10.000 mAh accu voor de Garmin en telefoon
• Aminozuren tegen lichamelijk verval;-)
• Wat de tankstations ook te bieden hadden: Vooral veel snoepgoed :-D