Hard, harder, The GOATS - Ongefilterd ervaringsverslag van Tatiana Myk

Tatiana Myk is een avonturier uit Berlijn, voor wie alles om fietsen draait: beroepsmatig werkt ze als marketingmanager voor de Berlijnse fietsenfabrikant 8bar Bikes en in haar vrije tijd doet ze mee aan bikepacking-races waarbij ze zweert bij SUPERNOVA verlichting. Een van deze races was vorig jaar "the GOATS" in Portugal. 

 

750 kilometer. 17.000 hoogtemeters. Zes bergketens. Zeker een behoorlijke uitdaging. Maar deze cijfers vertellen slechts de helft van het verhaal. Wat The GOATS echt bijzonder maakt, is de pure diversiteit van landschappen die zich als parels aan een ketting langs de Portugese hoofdstromen rijgen. Vanaf het startpunt in Penhas da Saúde leidt de route naar Alto da Torre, met 1.993 meter het hoogste punt van het Portugese vasteland.

 

Tot zover, zo goed. Als het weer geen rol zou spelen. Hoewel Portugal bekendstaat om zijn milde klimaat, kan de situatie in de bergen snel dramatisch veranderen. De deelnemers ondervonden dit aan den lijve toen de storm Kirk meer dan de helft van het veld tot opgave dwong. Misschien is dat ook de reden waarom de organisatoren de race in 2025 naar juni willen verplaatsen – terwijl ze lachend toegeven dat je bij The GOATS nooit echt weet wat je te wachten staat.

 

Wat Tatiana van dit uitzonderlijke avontuur verwachtte en hoe ze ermee omging, vertelt ze jullie in dit exclusieve interview...

 

 

 

Wat als een mooie race voor een duo was gepland, is een echte survival of the fittest geworden - hoe heb jij de race ervaren en wat zeg je na een paar weken afstand?

 

Sinds de race zijn inmiddels meer dan drie maanden verstreken, en terwijl ik nu herstel van een intens seizoen, kijk ik terug op mijn jaar 2024. Pas nu begin ik echt te begrijpen hoe uitdagend de race The GOATS in Portugal was.

 

Natuurlijk had ik mijn eigen bijzondere verwachtingen van deze race. 

 

Ten eerste was ik nog nooit in Portugal geweest en wilde ik het land absoluut leren kennen. Ik vind dat ultradistanceraces een geweldige mogelijkheid bieden om niet alleen unieke uithoeken van onze planeet te ontdekken, maar ook om kleine authentieke dorpjes te bezoeken en in contact te komen met de lokale bevolking via een praatje.

 

Tweede hadden we gepland om deze race samen met mijn partner Bruno Ferraro te rijden, wat ook onze gezamenlijke vakantie zou zijn. 

 

En ten derde het weer: Ik had gedroomd dat Portugal in oktober warm en zonnig zou zijn, nadat ik bij bijna alle andere evenementen waaraan ik heb deelgenomen, eindeloos met regen te maken had gehad.

 

Maar helaas veranderde onze gezamenlijke zonnige vakantie-uitdaging in een andere eindeloze regen-tocht voor overlevingsmasochisten: 750 km en 17.000 hoogtemeters op doorweekte gravel, met stortregens en twee stormen binnen vijf dagen.

 

Wat was zwaarder - het weer of de fysieke en mentale uitdaging?

 

Om eerlijk te zijn, alles was in het begin moeilijk. Het moeilijkste was echter om überhaupt met een raceklaar fiets en zonder ziek te worden aan de start te verschijnen. Direct voor de race begonnen mijn rugklachten, en twee dagen voor de vlucht naar Portugal brak mijn trapas.

 

Maar toen was het daar, de start. We stonden in de regen en wachtten op het startsein, en ik had noch motivatie noch kracht over. Op de een of andere manier gingen de eerste 48 uur voorbij onder het motto: "Waarom heb ik me hier weer in laten meeslepen?" Tot dat moment waren mijn partner en ik al vijf keer in zware regen terechtgekomen. We hadden geen droge kleding meer, een blauwe plek op mijn handpalm van de val op de eerste dag was donker geworden en deed pijn, en de versnelling reageerde niet meer goed bij het terugschakelen door de modder en vochtigheid.

 

De route voerde niet door kleine dorpen, en door de mist en regen konden we nauwelijks iets van de berglandschappen om ons heen zien. Door ons trage tempo moesten we, om ons plan te halen, vijf tot zes uur per dag in het donker rijden.

 

Op de derde dag verloor mijn partner Bruno zijn motivatie. We hebben ons zeer ingespannen om niet te ruziën, maar onder zulke omstandigheden is het ongelooflijk moeilijk om gelukkig en optimistisch te blijven.

 

Ik denk dat dit moment een keerpunt voor mij was. Ik accepteerde gewoon deze natte realiteit en concentreerde me op het bereiken van de finish, terwijl ik probeerde zo positief mogelijk te blijven. Kan niet terugschakelen? Dan maar een bunny-hop. Geen eten in het dorp gevonden? Maar wel een boom vol rijpe kaki's! Spierpijn? In ieder geval geen huidproblemen op mijn zitvlak. Vier keer stromende regen? In ieder geval geen orkaan. Een orkaan buiten? Dan kunnen we langer in de accommodatie slapen en later vertrekken.

 

Toen we midden in een storm van wind en regen bij de bergpas Caramulo vastzaten, vonden we een berghut met een open haard en een vriendelijke Portugese boswachter. We stonken na vier dagen in natte kleding? Geen probleem, we besloten naar een stad te rijden, te stoppen en onze spullen in een wasserette te wassen en te drogen.

 

Elk probleem had zijn oplossing en een positieve kant die geruststellend werkte. Het werd een soort mentaal spel. Onze planningshorizon was 12 uur: realistische doelen stellen voor de afstand en dan slapen in een droog bed na een warme douche.

 

Je kunt je niet genoeg voorbereiden op zulke evenementen - klopt deze uitspraak?

 

Dat klopt, op zoiets kon je je gewoon niet voorbereiden. We hadden een chat voor de deelnemers van de race, en slechts drie weken voor de start bespraken we de bosbranden in Portugal en hielden we in de gaten of het vuur het parcours zou bereiken. Maar een week voor de race begonnen plotseling iedereen rubberen handschoenen en waterdichte zakken te kopen.

 

Aangezien ik me al op het ergste voor de Mother North race in Noorwegen in augustus had voorbereid, pakte ik gewoon mijn 'zon-setup' uit en legde in plaats daarvan de 'regen-setup' klaar. Toen ik ter plaatse was, realiseerde ik me dat ik gewoon moest werken met wat ik had – een andere weersituatie zou Portugal me waarschijnlijk niet bieden. Dus accepteerde ik de situatie, paste me aan en probeerde zelfs in de moeilijkste momenten de positieve kanten te zien.

 

Ik hield het belangrijkste in gedachten: De race stoppen is altijd een optie, en je kunt die beslissing op elk moment nemen. Meestal valt die beslissing wanneer de verwachtingen en doelen te hoog waren gesteld en de kracht om dat allemaal te doorstaan niet meer toereikend is. Voor deze race paste daarom de Slavische wijsheid bijzonder goed: 'Langzaam rijden, ver komen' – of zoals men in het Nederlands zegt: 'In de rust ligt de kracht'.

 

Zo hadden Bruno en ik ons voor de race afgesproken: We nemen geen slaapuitrusting mee en zoeken onderweg onderdak. We slapen minimaal vijf uur, liever zes, en rijden de race ontspannen in vijf tot zes dagen.

 

 

 

Wat zijn jouw learnings van het GOATS evenement?

 

Ten eerste: Bereid de fiets minstens een maand voor de race voor en niet pas een paar dagen voor vertrek.

 

Ten tweede: Races zijn geen ontspannen vakantie. Voor en na de race moet er een periode van ontspanning zijn, zonder haast en stress. Met een fulltime baan en persoonlijke projecten is het soms moeilijk om een extra vrije dag te nemen, maar dat is echt belangrijk voor mij. Het is essentieel om rustig en zelfverzekerd aan de start te staan.

 

Ten derde: Ik zou me moeten blijven houden aan mijn strategie 'Ultra Care'. Dit is een persoonlijke strategie voor intieme hygiëne en huidverzorging in het zitvlak tijdens ultradistanceraces. In eerdere races had ik, naast de gebruikelijke uitdagingen waar bijna alle deelnemers mee te maken hebben – zoals ondervoeding, slaapgebrek, uitputting en spierpijn – ook te kampen met problemen zoals blaasontstekingen, schimmelinfecties, haarwortelontstekingen en na de race zelfs vaginale schimmel.

 

In Portugal had ik, dankzij mijn regels, geen van deze problemen. Dit laat zien hoe belangrijk doordachte verzorging en voorzorg zijn, vooral bij zulke extreme belastingen voor mensen met een vulva.

 

 

Solo of als team - wat zijn de voor- en nadelen?

 

Alles hangt sterk af van de doelen, angsten en behoeften van de deelnemers. Ik heb ultraraces zowel alleen als in teamverband gereden en zie voor mij de volgende voor- en nadelen. Ik begin waarschijnlijk met de nadelen:

 

Nadelen:

1. De tijd voor stops verlengt zich.
    Elke stop – of het nu is voor een toiletbezoek, omkleden, het kopen van proviand of het repareren van de fiets – heeft direct invloed op twee mensen, twee verschillende lichamen en twee fietsen.
   

2. Verschillen in rijtempo.
    Sommigen zijn misschien snel in de afdaling, maar langzaam in de beklimming. Uiteindelijk kan de gemiddelde snelheid wel gelijk zijn, maar je rijdt niet samen. Als je samen wilt rijden, moet je op elkaar wachten.
   

3. Mentale gezondheid.
    De partner kan pijn hebben, zich ergens zorgen over maken of gewoon uitgeput zijn. Dit kan snel leiden tot ontevredenheid en negatieve energie. Bij ultraraces werken beide op de limiet, en de barrière die normaal beschermt tegen negativiteit breekt vaak weg. Dit kan tot ruzie leiden. Gevoelens zoals teleurstelling, ergernis of frustratie hechten zich bijzonder gemakkelijk als je uit je comfortzone wordt gehaald.
   

 

Voordelen (voor mij):

1. Het is helemaal niet eng om in het donker te rijden als je met z'n tweeën bent.
    In Portugal reden we tijdens de race ongeveer 30 uur in het donker, omdat het vroeg donker werd en de weersomstandigheden sneller rijden niet toelieten. Om onze doelen te bereiken, moesten we blijven trappen.
   

2. Geluksmomenten delen.
    Alleen iemand die samen met jou twaalf uur onder vier regenbuien heeft gestaan, kan de vreugde over een kopje hete instant-cacao echt begrijpen.
   

3. Hulp onderweg.
    Met z'n tweeën heb je twee hoofden, en als de een niet weet hoe je een fiets moet repareren, maar wel hoe je spierpijn kunt verhelpen, is dat een win-winsituatie.
   

4. En het belangrijkste: Morele ondersteuning.
   Soms hoeft de partner helemaal niets te doen – alleen al het feit dat er iemand is, weerhoudt je ervan op te geven.

 

 

 

Het weer tijdens de laatste editie stimuleerde niet alleen mentale kracht, maar ook vooral het materiaal. Maakte je je zorgen over je uitrusting? Maak je je hier zorgen over de kwaliteit van de producten?

 

Ik denk dat alles zo werkte of juist niet werkte, zoals de omstandigheden dicteerden. Natuurlijk maakte ik me grote zorgen over de elektronica. Ik was bang dat mijn navigatieapparaat of mijn telefoon zou uitvallen. Of dat in de donkerste hoek van het bos, midden in de regen, mijn SUPERNOVA-lamp het zou begeven... Maar uiteindelijk werkte alles uitstekend en betrouwbaar! Ik had de hele tijd geen enkel probleem met de verlichting!

 

Ik had echter wel problemen met de versnelling vanwege het vuil dat zich had opgehoopt en het gebrek aan mogelijkheden om de fiets dagelijks schoon te maken. Vooral bij beklimmingen, wanneer de ketting naar het grootste achtertandwiel moest gaan, weigerde deze weer terug te schakelen. Elke keer moest ik een bunny-hop maken, waarna de versnellingen eindelijk weer teruggingen.

 

Alles was nat. Als het niet volledig doorweekt was, dan was het op z'n minst klam. Deze vochtigheid was gedurende de hele 5,5 dagen van de race onze constante metgezel. Natuurlijk had dit effect op de geur van de tassen en schoenen. Maar daarmee ben ik na de race klaar gekomen: Alles werd grondig gewassen, schoongemaakt en met azijn gedesinfecteerd.

 

 

Je hebt ook veel in het donker gereden en bent sinds kort met onze producten onderweg - kan goede en betrouwbare verlichting bijdragen aan welzijn/betere prestaties bij nacht?

 

Definitief ja. Het punt is: ik heb twee oogoperaties ondergaan en had vroeger -8 dioptrieën. Nu heb ik -2 en ik rijd met sportbrillen van Alba, die over een extra clip met dioptrieën beschikken. Contactlenzen draag ik niet, en het dubbele glas in de brillen helpt me zeker niet om beter in het donker te zien.

 

Tijdens zo'n race worden de ogen door wind en regen overdag sterk vermoeid, daarom was het me duidelijk dat ik een goede koplamp nodig had. Voor mij was het een echte verrassing dat één enkele lamp op de fiets voldoende is! Met eerdere lampen was dat nooit het geval. Ik moest altijd een extra helmlamp gebruiken.

 

Voor de GOATS koos ik voor de grotere SUPERNOVA B54 MAX. Ze is groter, zwaarder, maar ook krachtiger dan de B54 PRO. Voor de montage gebruikte ik een extra houder en bevestigde haar niet direct aan de houder van het navigatiesysteem. Omdat ik een MTB met een recht stuur reed, had ik genoeg ruimte voor alle apparaten. De lamp met haar gebogen houder paste perfect onder de navigatie in het midden van het stuur. Hierdoor was de lichtbundel noch naar links noch naar rechts verschoven, en kon ik alles voor me, in de verte en aan de randen duidelijk zien.

 

De schakelaar voor de omschakeling tussen grootlicht en dimlicht was handig naast de rechter handgreep geplaatst, zodat ik hem kon bedienen zonder mijn hand van het stuur te nemen.

 

Ik heb hem vaak gebruikt. Stel je een singletrail voor die om een meer voert, met door regen uitgesleten zanderige afdalingen en steile passages die je te voet moet beklimmen. Of snel wisselende landschappen van eucalyptusbossen en open asfaltwegen. In zulke momenten heb je soms extreem veel licht nodig, terwijl op asfalt of bij beklimmingen minder licht voldoende is om de accu te sparen.

 

Toch heb ik de accu elke dag opgeladen, maar de brandtijd was altijd voldoende voor 5-6 uur rijden. In feite heb ik zelfs een QOM behaald op een lange, technische gravelafdaling bij nacht.

 

Ik kan dus met zekerheid zeggen dat de SUPERNOVA-lamp me veel meer zelfvertrouwen heeft gegeven tijdens het rijden in het donker.

 

 

 

Je bent privé en professioneel veel op de fiets onderweg - nu ook tijdsgebonden aanzienlijk vaker in het donker. Is verlichting voor jou puur een product voor je zichtbaarheid of draagt het bij aan veiligheid, zichtbaarheid en comfort? Wat zijn hier jouw ervaringen?

 

Sinds de race wacht mijn MTB op zijn grote moment, wanneer ik eindelijk tijd vind om hem door de monteur te laten nakijken. Met mijn gravelbike, de 8bar Mitte Titan, en de kleinere SUPERNOVA B54 PRO lamp heb ik daarentegen van midden oktober tot eind januari 1600 km afgelegd.

 

Op mijn gravelbike is de koplamp direct aan de houder van het navigatieapparaat bevestigd. Dat is elegant, ruimtebesparend en perfect voor mijn kleine 38 cm dropbar. Licht is voor mij een combinatie van comfort en veiligheid – zowel voor mijzelf als voor andere weggebruikers.

 

In oktober en november heb ik sociale ritten georganiseerd. Bij deze ritten, waaraan deelnemers met verschillende prestatieniveaus deelnamen, was het bijzonder belangrijk om goed te zien waar je naartoe gaat en de andere fietsers in de gaten te houden. 90% van mijn ritten doe ik op gravelwegen, en de herfst in Berlijn betekent vaak natte en gladde bladeren in het bos. Omdat ik na 4-5 uur rijden thuis was, heb ik nooit bespaard op het licht (en accuverbruik). Tijdens de groepsritten had ik de koplamp altijd op volle kracht ingesteld.

 

In november hebben mijn vriendinnen en ik een overnachtingstocht georganiseerd. In die nacht daalde de temperatuur tot -1 graad, en we moesten veel takken en hout verzamelen voor het kampvuur. Om ons in het donkere bos beter te kunnen oriënteren, hebben we mijn Supernova-koplamp als staande lichtbron gebruikt. Dat was ongelooflijk praktisch om de weg goed te verlichten.

 

Eind december ben ik met mijn gravelbike voor een maand naar Spanje gegaan. Daar kwamen mijn vriend en ik vaak pas na zonsondergang thuis in Alicante. De terugweg leidde meestal over drukke wegen. Zodat alle automobilisten mij goed konden zien, had ik altijd het grootlicht ingeschakeld.

 

Helaas zijn botsingen tussen auto's en fietsers geen zeldzaamheid. Daarom is het voor mij bijzonder belangrijk om vroegtijdig zichtbaar te zijn. Wanneer automobilisten attent zijn en naar de andere rijbaan gaan om ons ruimte te geven, bedank ik hen met een kort knippersignaal door de modusknop aan het stuur te gebruiken. Zo ben ik veilig onderweg en de bestuurders waarderen het kleine gebaar.

 

 

Tekst: Tatiana Myk, David Gedanitz, Levin Sottru

Foto's: Bruno Ferraro