"Dat er voor zulke races in principe geen voorbereiding mogelijk is, omdat er zoveel onverwachts kan gebeuren, zou ik niet onderschrijven. Deze houding was lange tijd alomtegenwoordig in de scene en komt helemaal niet overeen met hoe de topmensen het Transcontinental Race rijden."

 

 

De jonge Zwitserse extreme wielrenner Robin Gemperle zorgt ook dit jaar voor opzien met zijn ijzersterke prestaties. Bij de derde poging behaalde hij de langverwachte overwinning bij het Transcontinental Race (TCR), nadat hij de twee jaar op rij dominerende Christoph Strasser dit keer vroeg achter zich liet. Al bij zijn eerste deelname verraste Robin met een agressieve rijstijl en een uitstekende 7e plaats. In het tweede jaar verbeterde hij zich naar de 2e plaats. Was de overwinning bij de derde poging dus voorgeprogrammeerd?

 

Wij denken van niet. De race was harder dan ooit tevoren. Naast hoofdconcurrent Strasser startte ook de nummer drie van vorig jaar, Tim de Witte, opnieuw en voor het eerst deed Abdullah Zeinab mee, die al bij gerenommeerde ultra-races zoals de TransAm en de Rhino Run had gewonnen. Bovendien eindigde de TCR voor het eerst in Istanbul, wat betekende dat er nog meer race-uren in de brandende zomerhitte van de zuidelijke Middellandse Zee moesten worden doorgebracht.

 

Met een indrukwekkend tempo en een bijna perfecte pauzeplanning liet Robin echter vanaf het begin geen twijfel bestaan over zijn topvorm. Bijzonder opmerkelijk is dat Robin dit succes niet als fulltime professional bereikte: De 27-jarige is voltijdstudent architectuur. Wat hem tot het opmerkelijke succes bij de TCR heeft geleid en in welke details hij zich dit jaar anders voorbereidde, hoor je nu direct van hemzelf...

 

 

 

RACE INTERVIEW

 

Van harte gefeliciteerd met de overwinning bij de TCR-jubileumeditie, Robin! Bij de derde poging is het eindelijk gelukt. En dat nog met een ongelooflijk sterke tijd. Waaraan lag het, wat heb je dit jaar anders gedaan? 

Ik zou zeggen dat het geen enkele race was die ik hier heb gereden, maar de finale van een driedelige serie: mijn eerste deelname was een soort blinde poging, vorig jaar reed ik voor het eerst met winstambities, en uit deze twee races nam ik enkele lessen mee. Zo kon ik me voor de derde deelname heel gericht verbeteren. Dit ging van de setup tot de voeding en de training. Je kunt hier niet één punt bijzonder benadrukken, het was eerder een doorlopende optimalisatie in bijna alle details. 

 

 

Is er een anekdote van de race die je aan iedereen vertelt die je vraagt hoe het is gegaan?

Eigenlijk niet. Voor mij was de TCR van dit jaar een supersoepele rit, waarbij ik nooit het gevoel had dat het bijzonder goed of slecht ging. Het verloop van de race kwam gelukkig overeen met mijn zorgvuldig geplande tactiek. Veel mensen wilden echter achteraf weten hoe ik slechts 8 minuten stoptijd in de eerste 23 uur had bereikt en dat bij zo'n hoge snelheid zonder pauzes (Robin legde op de eerste dag een afstand van ongeveer 750 km af met ongeveer 6000 hm in een gemiddelde snelheid van 32 km/h, red. opmerking). Naar mijn mening kunnen mensen zich nog steeds niet goed voorstellen hoe efficiënt dergelijke ultracycling-races kunnen worden gereden: voorraden aanvullen kan in Midden-Europa overal in een oogwenk, je stopt even langs de weg en voorziet jezelf bij een kiosk of bakkerij van alles wat je nodig hebt. Afgezien van pure slaapstops nam ik mijn eerste "echte" pauze na 7 dagen. Toen voelde ik voor het eerst de behoefte om eens vijf minuten niet verder te trappen. 

 

 

De TCR was nu al drie keer op rij jouw seizoenshoogtepunt. Wat fascineert je daar zo aan?

De TCR is een absoluut hoogtepunt in de scene en een absolute uitdaging, het benchmark event, vooral wat betreft de prestatie-intensiteit. Bijvoorbeeld, Christoph (Strasser, red.) reed weer mee, en dat maakt het uit. De relevantie van de race hangt voor mij als sporter af van de sterkte van mijn tegenstanders. Voor mij was het duidelijk: een TCR-overwinning gaat via Christoph. Zonder zulke topatleten zou het toch maar half zo spannend zijn. Om een vergelijking te maken met mijn vroegere sport Cross Country Mountainbiken: toen was ik ook liever wereldkampioen geworden dan een klein regionaal wedstrijdje te winnen. Dienovereenkomstig heb ik meer geïnvesteerd. Dat het deze keer gelukt is, maakt me behoorlijk blij. Maar nu, nu ik de overwinning op zak heb, vraag ik me af of een titelverdediging überhaupt zin heeft. Voor mij is het veel spannender om weer een nieuwe uitdaging te zoeken. Er zijn nog veel races op heel verschillend terrein, vooral ook offroad, die ik graag wil aangaan...  

 

 

Is een nauwkeurige voorbereiding op een unsupported-wedstrijd überhaupt mogelijk? Hoe bereid jij je voor? 

Dat er in principe geen voorbereiding mogelijk is op zulke races, omdat er zoveel onverwachts kan gebeuren, zou ik niet onderschrijven. Deze houding was lange tijd alomtegenwoordig in de scene en komt helemaal niet overeen met hoe de TCR door de toppers wordt gereden. Ik probeer altijd een duidelijke strategie te definiëren voor hoe ik een overwinning zou kunnen behalen en welke inzet daarvoor nodig is. Bijvoorbeeld, ik wilde dit jaar meteen aan het begin een aanzienlijke voorsprong opbouwen. Ik heb het hele jaar hard getraind en wist dat ik de nodige vorm had. In het verdere verloop ging het er dan alleen nog om de onverwachte dingen zo te managen dat ik in mijn schema kon blijven.  

 

 

Waarom heb je ook deze keer weer voor SUPERNOVA verlichting gekozen? 

Om eerlijk te zijn, was er geen beslissing. Dit onderdeel van mijn setup was een absolute no-brainer! Voor mij stond het buiten kijf om weer de SUPERNOVA B54 PRO te nemen. De koplamp werkt gewoon altijd, is superfel en de accu gaat eeuwig mee. 

 

 

Wat bevalt je bijzonder aan de B54 PRO? Gebruik je inmiddels ook dynamoverlichting? 

Ze geeft me ongelooflijk veel zekerheid! Het meest waardeer ik de echt superlange accuduur op de laagste stand. Juist omdat bij de TCR efficiëntie en aerodynamica zo'n grote rol spelen, heb ik hier voor de tweede keer gekozen voor accuverlichting. Zo kon ik ook betere wielen rijden dan met een naafdynamo mogelijk zou zijn geweest. Anders is het bij mijn trainingsfiets, waar ik al dynamoverlichting gebruik. In wedstrijden zal ik op de MTB en gravelbike ook binnenkort met dynamolicht rijden. Dat is vooral zinvol als je erg 'remote' onderweg bent.  

 

 

Wat staat er als volgende op de planning? Is er een wedstrijd die je nog mist in je portfolio? Van welke nieuwe avonturen droom je? 

Ja, natuurlijk zijn er wedstrijden die ik nog wil winnen! De Transcontinental Race is absoluut een van de belangrijkste, grootste en moeilijkste races in de scene. Maar ik ben ook geïnteresseerd in zoveel andere evenementen, vooral op andere ondergronden. Zo ben ik bijvoorbeeld van plan om volgend jaar voor het eerst de Tour Divide en de Silk Road Mountain Race te rijden. Dit jaar misschien nog de Across Andes in Chili. Als volgende staat eind september de Trans Pyrenees op het programma, nog een langer wegwedstrijd. Ik denk dat het extreem spannend zal zijn, met veel bekende gezichten zoals Fiona Kolbinger, Omar di Felice, Anatole Naimi of Robert Müller. Eén ding is nu al zeker: ik zal zeker niet alleen per ongeluk snel rijden, maar constant vooraan meedoen! 

 

 

 

WAAROM, WAARVOOR, WAAROM: ACCU VS. DYNAMO

 

Voor fietsers die ook na zonsondergang op pad zijn, is de keuze van het juiste verlichtingssysteem van cruciaal belang. Terwijl lampen met accu scoren met hun flexibiliteit en eenvoudige bediening, overtuigen dynamolampen met een vrijwel onbeperkte looptijd en geoptimaliseerde lichtkwaliteit. De keuze tussen beide systemen hangt sterk af van de individuele behoeften van de fietser, waarbij factoren zoals rijgewoonten, budget en technische knowhow een belangrijke rol spelen.

 

Een vraag die ons al langer bezighoudt, en misschien jou ook: Wat brengt sommige ultraracers ertoe om met een koplamp op accu te rijden, terwijl anderen kiezen voor dynamoverlichting? Zoals Robin, die de TCR met de B54 PRO accukoplamp reed en Christoph (Strasser), die koos voor de M99 DY PRO dynamokoplamp. Natuurlijk, een "beter" of "slechter" is er hier niet echt. We waren er echter zeker van dat er meer achter moet zitten dan alleen persoonlijke voorkeur en hebben nog eens nader gevraagd hoe Robin en Christoph hun lichtsetup samenstellen:

 

 

Foto's (in deze volgorde): Michael Drummond, Tomas Montes, Beatrice Berlanda (voor LOST DOT)

Schematische weergave: SUPERNOVA

Interview & tekst: Levin Sottru, SUPERNOVA