De winnaar van de Atlas Mountain Race (AMR) 2023 heet Robin Gemperle. Drie dagen en twintig uur had hij nodig voor de meer dan 1300 km lange en meer dan 23000 hm tellende offroad-bikepacking-race, die dit jaar werd gekenmerkt door ongewoon ijzige temperaturen. Voor het rijden in de nacht had Robin Gemperle de SUPERNOVA M99 MINI PRO B54 koplamp bij zich.

Vrijwel uit het niets zorgde de jonge Zwitser al in 2022 bij de Transcontinental Race (TCR) voor opschudding. Met hoge snelheid en een agressieve rijstijl irriteerde hij vanaf het begin de sterkste rijders. Het was meteen duidelijk dat hij goed voorbereid was en waarschijnlijk al heel wat trainingskilometers in de benen had. Geen wonder, want sinds zijn kindertijd is hij aan de wielersport verbonden. Eerst was hij mountainbiker, later werd hij een fixie-enthousiasteling. Bij de TCR had hij zich toch een beetje overschat. Met gedwongen pauzes vanwege zitproblemen was het uiteindelijk nog voldoende voor de 8e plaats.

Welke ervaringen en lessen hij uit zijn eerste twee uitdagingen heeft meegenomen, hoe hij zich op dergelijke unsupported bikepacking-races voorbereidt en wat hij van zijn uitrusting verwacht, vertelde Robin ons in een exclusief interview.

Wat heb je bij de AMR meegemaakt? Is er een anekdote die je iedereen vertelt die je erover aanspreekt?

Hoe meer ik over de ervaringen nadenk, hoe duidelijker het voor me wordt dat het eigenlijk een supersoepele aangelegenheid was. Ik kon vrij precies het plan uitvoeren dat ik had bedacht en kon mijn tank vrij precies tot het einde leegmaken. Ik hoefde dus nooit grenzen te overschrijden, maar reed super gecontroleerd naar de finish. Daarom irriteert de vaak vertelde anekdote van mijn volledig zelf veroorzaakte lekke band vlak voor de finish me zo: Ik was met mijn hoofd al ver weg en sneed daardoor mijn achterband open. Hoewel het dankzij een stekker en voldoende voorsprong zonder gevolgen bleef, had ik graag gezegd dat mijn Atlas Mountain Race een clean run was. Dat zit me nog steeds dwars, maar is ook een geweldig doel voor de volgende uitdaging. Ik merk echter ook dat ik soms gewoon geluk had: Toen ik weer eens drie flessen drinkyoghurt verorberde, lette ik wel op de houdbaarheidsdatum, maar niet op de opmerking op de fles dat het spul speciaal bedoeld was om verstoppingen op te lossen. Dit resulteerde in een nacht met een paar ongeplande pauzes, maar om de een of andere reden was dat helemaal niet erg. Geweldig was ook mijn onverwachte eerste slaapplaats: Ik vroeg in een klein kiosk naar een hotel of guesthouse; de ondervraagden kenden er wel een, maar stonden erop dat ik in hun keuken zou slapen. Toch moet ik zeggen: Voor buitenstaanders was mijn race misschien zelfs een beetje saai, omdat de grote tegenslagen en verhalen eigenlijk uitbleven.

Je bent nog relatief nieuw in de bikepacking-scene, vorig jaar tijdens de Transcontinental Race was je plotseling daar en reed je helemaal vooraan mee. In je "cv" waren tot nu toe eerder korte en pittige races te vinden (vroeger Cross Country MTB, daarna Fixed Gear Criterium). Hoe ben je bij het ultracycling gekomen?

Uiterlijk tijdens mijn periode als fixed gear racer begon ik me ook voor langere afstanden te interesseren. Dat kwam waarschijnlijk doordat ik me aan het begin van deze tijd voor het eerst bezighield met wat me echt interesseert in fietsen. Als Cross Country jeugdrenner was daar namelijk enerzijds geen tijd voor en vanwege de bijna puberale leeftijd had ik ook niet echt zin in zelfreflectie. Samen met mijn broer en een handvol vrienden begonnen we dan vanuit onze geboorteplaats Aarau met bikepacking-trips naar Europese steden: Kopenhagen, Riga enz. Het werd toen steeds duidelijker dat ik behoorlijk goed overweg kon met de lange dagen en alle andere ongemakken en mijn vriend Julian overtuigde me ervan om me voor de TCR in te schrijven. Ik dacht toen dat het zo'n once-in-a-lifetime-verhaal zou worden - verkeerd gedacht.

En hoe bereid je je voor op self supported bikepacking-races? Of: Kun je je daar überhaupt op voorbereiden?

Ik denk dat ik qua lichamelijke fitheid een vrij klassieke aanpak volg. Eenvoudig gezegd: Mijn coach plant, ik train en vertrouw hem. Natuurlijk moet ik met studie en banen ervoor zorgen dat mijn schema enigszins overzichtelijk blijft, maar zo'n 8-15 uur per week is eigenlijk meestal wel haalbaar. Veel onconventioneler ga ik om met alle andere vereisten. Ik neem last minute materiaalbeslissingen, bekijk de route in het laatste uur voor de start en heb absoluut een checklist nodig om niets te vergeten. Daar ben ik echt gewoon super blij dat er van mijn kant blijkbaar voldoende begrip voor fietsen an sich aanwezig is, zodat uiteindelijk vrijwel alles soepel heeft gewerkt.

Waarom viel je keuze op onze B54? Wat bevalt je bijzonder aan de koplamp?

De vraag naar de verlichting kwam relatief vroeg naar voren. Ik had eigenlijk gepland om met een dynamo te rijden, maar ontdekte toen dat de B54 theoretisch voldoende accucapaciteit heeft om me zonder tussentijds opladen naar de finish te brengen. Zelfs bij 4-5 "nachtdiensten". Ik bekeek vervolgens een paar reviews en ontdekte dat de laagste lichtsterkte bovendien voldoende lumen biedt om door eenvoudiger terrein te rijden en was eigenlijk al overtuigd. Toch zou ik met de stuurknop probleemloos naar meer vermogen kunnen schakelen en omdat de smartphone-app echt probleemloos werkt en zonder moeite de accu vindt, zou ik zeker dagelijks het laadniveau controleren. Voor een accukoplamp sprak echter ook het feit dat ik eenvoudig mijn bestaande Syncros-wielset kon gebruiken en geen nieuw voorwiel hoefde in te spaken. Vanwege deze mogelijkheid om lichte complete wielsets te rijden, overweeg ik momenteel zelfs om volledig over te stappen op accu en mijn dynamo alleen nog voor gemakkelijke ritten buiten races te gebruiken, want speciaal bij langere evenementen is er ook eerder de mogelijkheid om de accu een paar uur op te laden.

Welke avonturen staan er als volgende op het programma?

We plannen al langer om dit jaar met onze fixies naar Pristina te rijden. Of dat doorgaat, is echter twijfelachtig, de situatie in Kosovo is momenteel immers niet bepaald ontspannen. Qua races ga ik opnieuw proberen deel te nemen aan de Transcontinental Race. Ik wil daar leren van de fouten van vorig jaar. Als voorbereiding plan ik de Hope1000, die vindt immers praktisch bij mij thuis plaats en hopelijk maakt dat de inspanning wat overzichtelijker. En als ik dan tegen de herfst nog zin en energie heb, zou ik me kunnen voorstellen om Badlands eraan toe te voegen. Maar wie weet. Momenteel heb ik niet eens een startplaats en ik zou zeker niet de eerste zijn die in zijn overmoed iets te veel hooi op zijn vork neemt.

Bedankt voor het interview, Robin!

Foto's: Nils Längner / Interview & Tekst: Levin Sottru