Wat is er nodig... om de snelste vrouw te zijn bij de Atlas Mountain Race? Marei Moldenhauer over haar superstarke start in 2025

De Atlas Mountain Race (AMR) is een offroad-bikepacking-wedstrijd in Marokko, die avonturiers van over de hele wereld aantrekt die hun sportieve grenzen willen testen. Met een route van ongeveer 1.200 kilometer en 20.000 hoogtemeters door het ruige, ongetemde landschap van het Atlasgebergte en de Sahara-uitlopers, eist de AMR zowel fysieke als mentale topprestaties. Bij deze archaïsche vorm van wielrennen is er geen ondersteuning van teams, geen bevoorradingsstations en geen vaste slaapplaatsen. Iedereen moet zijn uitrusting, voedsel en gereedschap zelf meenemen en is volledig verantwoordelijk voor navigatie en bevoorrading. 

 

De uitdagingen van de AMR zijn divers: Overdag vechten de deelnemers tegen verzengende hitte en uitdagende paden, terwijl ze 's nachts de kou en eenzaamheid van de bergen moeten trotseren. De minimalistische infrastructuur dwingt hen om te vertrouwen op hun eigen vaardigheden en de meegebrachte uitrusting. Steile beklimmingen, technische afdalingen en onbegaanbaar terrein vormen zelfs voor de meest ervarenen een echte beproeving. 

 

In een exclusief gesprek met Marei Moldenhauer, de snelste vrouw bij de AMR 2025 en de eerste vrouw die ooit in de top 10 eindigde, gaat het over training en voeding, Mareis voorkeur voor dynamolicht en de lessen die je uit zulke uitdagingen kunt halen.

 

 

 

Het was mijn eerste mountainbikewedstrijd - met een fiets die ik pas twee weken had.

 

 

 

Gefeliciteerd met deze geweldige race, Marei. Hoe heb je je (fysiek en mentaal) daarop voorbereid?

Sinds februari 2024 werk ik samen met een coach die mijn training structureert. Dit is erg nuttig voor mij als arts met lange diensten. Zo hoef ik me geen zorgen te maken over hoe ik me fysiek het beste kan voorbereiden. Mijn trainer Max Kinzlbauer zorgt ervoor dat ik me ontwikkel zonder mezelf te overbelasten. Op deze manier werken aan mijn conditie is daarnaast ook afwisselend en geeft me veel plezier. Mentaal heb ik geprobeerd me voor te bereiden op alle mogelijke situaties die tijdens de race kunnen gebeuren. Bovendien heb ik mezelf niet te veel druk opgelegd. Het was mijn eerste mountainbikewedstrijd - met een fiets die ik pas twee weken had. Daarom waren mijn verwachtingen eerder laag en wilde ik gewoon van de ervaring genieten.

 

 

 

Hoe heb je voeding en vochtinname over zo'n lange afstand en duur geregeld? Wat voor soort proviand had je bij je, wat was er onderweg beschikbaar?

Ik had een watercapaciteit van 4,5 liter, die ik afhankelijk van het trajectgedeelte deels of volledig heb gebruikt. Aan het begin had ik gels, repen en veel gummyberen bij me. Later probeerde ik onderweg suikerrijke snacks te vinden – dat was echter moeilijk, omdat ik coeliakie heb. Dat betekent dat ik geen glutenbevattende graanproducten mag eten. Dus vallen koekjes, cake, pasta of brood af. Daarom vertrouwde ik op pure suiker, dadels en honing. Het probleem was dat het na verloop van tijd gewoon niet meer smaakte en ik helaas aan het einde niet genoeg koolhydraten kon binnenkrijgen. Dat is zeker iets waar ik nog aan moet werken.

 

 

 

Volledig onafhankelijk zijn van laadstations geeft me de ultieme vrijheid.

 

 

 

Waarom heb je gekozen voor SUPERNOVA verlichting?

Ik gebruik de SUPERNOVA M99 DY PRO sinds de TCR 2023 en sindsdien wil ik niets anders meer. Ik hou van de vrijheid die de dynamokoplamp me geeft. Geen accu's, geen constant opladen, geen gepieker of de accu nog voldoende is. Gewoon trappen – en het licht verandert de nacht in dag. Hoe sneller ik rijd, hoe helderder de lamp wordt. Perfect voor afdalingen in pikdonkere nachten. En het beste: het licht is zo precies en gelijkmatig dat ik elke oneffenheid in de grond kan zien. Dat geeft een ongelooflijk gevoel van veiligheid.

 

 

 

Welke lampen gebruik je? Welke had je bij de AMR en waarom?

Naast de DY PRO koplamp ook een bijpassend achterlicht. Bovendien draag ik meestal een helmlamp, om een extra lichtstraal te hebben die ik gericht kan sturen. Dat geeft me nog meer veiligheid, vooral op technische trails.

 

 

 

Wat was nog belangrijk om tijdens de race zo autonoom mogelijk te zijn? Wat zijn essentiële hulpmiddelen voor jou?

Naast de verlichting heb ik een dynamolader bij me, waarmee ik mijn telefoon, mijn Garmin en andere elektronica kan opladen. Volledig onafhankelijk zijn van laadstations geeft me de ultieme vrijheid. Daarnaast heb ik altijd een solide EHBO-set en een reddingsdeken bij me. Je weet nooit wanneer je ze nodig hebt, maar als het zover is, zijn ze onbetaalbaar.

 

 

Ook al was de AMR een groot succes, ik denk dat er nog ruimte voor verbetering is.

 

 

Welke lessen heb je uit deze race kunnen halen?

Ook al was de AMR een groot succes, ik denk dat er nog ruimte voor verbetering is. Een belangrijke les was bijvoorbeeld dat ik mijn voeding nog beter moet plannen. Normaal ben ik goed in eten tijdens de race, maar deze keer ging het niet zo goed. Ik denk dat ik voor de volgende race een betere strategie moet bedenken, misschien met meer variatie en hartige snacks. Daarnaast wil ik meer nadenken over mijn slaapstrategie. Bij de AMR heb ik die wat verwaarloosd, en dat kostte me uiteindelijk ook kracht.

 

 

Van welke andere evenementen en avonturen droom je?

Graag zou ik de hele Mountain Race Serie van Nelson Trees rijden, maar dit jaar gaat dat helaas niet lukken. Misschien lukt het me om nog het Silk Road Mountain Race te rijden. Maar het Hellenic Mountain Race zou ik het leukst vinden. Misschien ben ik er in 2026 bij, als het ook door Turkije gaat. Daarnaast staan The Accursed en een paar kleinere gravel- en mountainbikeraces nog op mijn lijstje.

 

 

Foto's: Nils Laengner

 

Tekst: Levin Sottru