Wat is er nodig... om de Tour Divide te winnen? Ulrich Bartholmös over zijn overwinning bij de moeder van alle unsupported-races

Of je nu op een racefiets, gravelbike of MTB onderweg bent - in de ultracycling- en bikepacking-wereld kent iedereen hem inmiddels. Wie bij een langeafstandswedstrijd succes wil hebben, waaraan ook hij deelneemt, zal het erg moeilijk hebben. We hebben het over Ulrich “Uba” Bartholmoes, die sinds 2019 de scene opschudt als nauwelijks iemand voor hem. Zijn palmares spreekt boekdelen: in slechts drie jaar heeft Uba aan 19 ultrawedstrijden over de hele wereld deelgenomen en er daarvan 14 gewonnen. Slechts een week voor de Tour Divide behaalde de Münchener en keuze-Catalaan de derde plaats bij de prestigieuze Unbound XL. Nu vierde hij met de overwinning bij de Tour Divide - waaraan hij voor het eerst deelnam - zijn tot nu toe grootste succes.

Bijna 4400 km door de Rocky Mountains van Banff in Canada naar Antelope Wells nabij de grens tussen Mexico en de VS - dat is de Tour Divide. Voor het eerst gehouden in 2008, is het de oudste "unsupported" ultrawedstrijd en heeft onder andere Mike Hall geïnspireerd om in Europa de Transcontinental Race te organiseren.

We hebben kort na de wedstrijd met Uba gesproken en presenteren jullie hier ons exclusieve interview.

Gefeliciteerd met de overwinning van de legendarische Tour Divide, Uba. Wat heb je tijdens de race meegemaakt? Is er een anekdote die je aan iedereen vertelt die ernaar vraagt? 

Het verhaal dat vooral de ronde deed, is dat wat zich in het "Great Basin" afspeelde. We waren halverwege een sectie die ongeveer 150 km lang is en extreem kaal: behalve een paar struiken is er nauwelijks vegetatie, laat staan beschaving. Dat betekent geen bevoorrading, geen schuilplaats, helemaal niets. We (dat waren op dat moment Uba, Justinas Leveika en Jens van Roost, red. SUPERNOVA) reden daar in en het begon te regenen. Dat veranderde het landschap in korte tijd in een modderpoel, zodat we onze fietsen moesten dragen en alleen nog maar in een slakkengang vooruitkwamen, terwijl het steeds natter en kouder werd. Op een gegeven moment gebeurde er een klein wonder... toen we midden in de wildernis een toiletcontainer vonden, waar we alle drie in pasten! We brachten daar de hele nacht door, totdat de regen de volgende ochtend ophield. Oorspronkelijk had ik 7-9 uur voor het traject gepland, uiteindelijk werden het er 26.

Welke bijzondere uitdagingen hebben unsupported races over dergelijke afstanden?

De uitdaging bij zulke evenementen is dat je overal rekening mee moet houden, maar je je nergens echt op kunt voorbereiden. Ik zou zeggen dat je slechts 20% zelf in de hand hebt, 80% hangt af van de omstandigheden. Om dit alleen al aan het weer te illustreren: bij de Tour Divide hadden we in de eerste week regen, in de tweede week tegenwind en grote hitte, hoog in de bergen kon je zelfs nog sneeuw verwachten. Als het parcours zo afgelegen is, moet je alle technische problemen zelf kunnen oplossen. Om niet aan deze uitdagingen te bezwijken, moet je ondanks slaapgebrek altijd heel helder en gefocust zijn, je kunnen aanpassen aan verschillende omstandigheden en soms creatieve ideeën hebben.

Hoe bereid je je specifiek voor op een evenement zoals de Tour Divide? Of anders gezegd: kun je je daar überhaupt op voorbereiden?

De training voor de Tour Divide was iets anders dan voorheen. Het was specifiek gericht op mountainbiken, want de belasting is daar een stuk complexer en er worden veel meer spiergroepen aangesproken dan bij wielrennen. Daarom ben ik voor het eerst in jaren naar de sportschool gegaan. Daar trainde ik niet alleen mijn benen, maar bijvoorbeeld ook gericht mijn rug. Een sterkere rug- en rompspieren kunnen de vele schokken in het terrein namelijk beter opvangen. Ik heb het gevoel dat dat enorm heeft geloond. 

Ben je altijd al zo veel en ver gefietst? Hoe ben je bij het ultra-cycling gekomen? 

Bij het ultracycling ben ik pas in 2019 gekomen. Daarvoor reed ik vooral Gran Fondos. Mijn eerste langeafstandswedstrijd was de 'Transpyrenees', waar ik min of meer toevallig op stuitte. Ik was in Spanje en keek wat er aan fietswedstrijden was. De bijna 1000 km zag ik als haalbaar en ik schreef me in. Toen won ik het meteen bij de eerste poging. In datzelfde jaar probeerde ik ook nog de Transiberica (al met meer dan 3000 km, noot SUPERNOVA) en won ook die meteen bij de eerste poging. Vanaf dat moment was ik verslaafd en zocht ik naar steeds grotere uitdagingen. Vorig jaar reed ik mijn langste race tot nu toe bij de Transcontinental met 10 dagen, bij de Tour Divide waren het nu 14 dagen.

Waarom heb je gekozen voor SUPERNOVA verlichting? Wat vind je bijzonder aan de B54, de DY PRO en de Airstream?

Al een aantal jaren geleden, zo rond 2017/2018, zocht ik naar een krachtige en kleine lamp en kwam ik bij de Airstream uit. Die ging op een gegeven moment kapot en ik maakte er een Insta post over, de volgende dag nam Marcus (Wallmeyer, noot SUPERNOVA) contact op en stuurde me direct een vervangend exemplaar. Dat was het begin van onze jarenlange samenwerking, waarbij ik al heel wat heb mogen testen. Nu bij de Tour Divide reed ik met de DY PRO. Deze dynamokoplamp biedt voldoende lichtkracht om ook bij het bergop rijden de weg altijd goed te verlichten. Vooral bergaf heb je een waanzinnige lichtkracht, die je veel veiligheid geeft op zo'n terrein als bij de Tour Divide. In die zin was het de beste verlichting die ik me had kunnen wensen. 

Waarom met dynamo en niet met accu?

Ik heb met een dynamo gereden omdat het onafhankelijkheid biedt wanneer je heel afgelegen reist en niet weet wanneer de volgende stekker komt. In zo'n setting zou ik altijd dynamoverlichting verkiezen. Bij onvoorziene gebeurtenissen die je vertragen, is dat des te belangrijker. Neem het voorbeeld van de Great Basin, daar was het echt goed dat ik niet ook nog aan opladen hoefde te denken, maar gewoon kon vertrouwen op het permanente licht van de dynamo.

Welke races wil je nog winnen? Van welke andere avonturen droom je?

Ik heb een lange lijst met routes en races die ik nog wil rijden, vooral in Noord- en Zuid-Amerika is er nog veel te ontdekken, maar bijvoorbeeld ook bij de Silk Road Mountain Race of de Atlas Mountain Race ben ik nog niet geweest. Ik ben echter ook blij dat de Tour Divide nu achter me ligt en een rustigere fase kan beginnen. Nieuwe plannen worden nog vroeg genoeg gesmeed.

Bedankt voor het gesprek, Uba.

Foto's: Ulrich Bartholmoes / Bikes Or Death Podcast

Interview & Tekst: Levin Sottru