Showdown op de Zijderoute - Seb Breuers grootste uitdaging tot nu toe

Seb Breuer voltooide in augustus 2023 voor het eerst de legendarische SILK ROAD MOUNTAIN RACE in Kirgizië. Hij had niet veel voorbereidingstijd en ging zonder verwachtingen voor een plaatsing in de race. Gewoon finishen was zijn verklaarde doel. Toch bereikte hij bij de tot nu toe waarschijnlijk grootste uitdaging van zijn carrière een uiterst opmerkelijke 5e plaats. Een droom werd werkelijkheid. Of was het tegelijkertijd een nachtmerrie? 

De SILK ROAD MOUNTAIN RACE is een onondersteunde, "one-stage" mountainbikerace op een vastgelegde route van meer dan 1900 kilometer en 30.000 hoogtemeters door de bergen van Kirgizië. Het parcours voert voornamelijk over grindwegen en oude Sovjetwegen, die allang vergeten en vervallen zijn. Asfalt, zoals men het uit Midden-Europa kent, is nauwelijks tot niet aanwezig. Op sommige gedeelten moeten de deelnemers hun fiets duwen.

Een van de grootste uitdagingen van de SILK ROAD MOUNTAIN RACE (SRMR) is de ruigheid van de natuur. Het met toppen van meer dan 7000 meter hoge Tian Shan-gebergte bedekt meer dan 80% van het land Kirgizië. De SRMR vindt plaats in ijle lucht tussen 2000 en 4000 meter hoogte, waardoor het lichaam en zijn stofwisseling nog sneller tot het uiterste worden gedreven. De wegen en paden zijn zeer ruw, vaak met grind en rotsachtige stukken, wat het fietsen moeilijk en gevaarlijk maakt. De steile beklimmingen zijn zonder uitzonderlijke klimvaardigheden en een superkrachtuithoudingsvermogen nauwelijks te overwinnen. De even steile afdalingen zijn vaak zeer technisch en vereisen top fietsbeheersingsvaardigheden. Onvoorspelbaar weer en deels extreme temperatuurschommelingen bemoeilijken de race verder: In de zomer kan het overdag afhankelijk van de hoogte meer dan 30 graden worden, 's nachts daalt de thermometer echter snel tot het vriespunt. De afgelegenheid en isolatie van het parcours vormen echter waarschijnlijk het grootste probleem. De SRMR voert de deelnemers namelijk keer op keer door absolute wildernis ver van enige beschaving. Dat betekent dat de rijders volledig zelfvoorzienend moeten zijn. Een strategie kan daarom bijvoorbeeld zijn om de volledige voor de race benodigde bevoorrading vanaf het begin mee te nemen. Dat brengt op zijn beurt meer gewicht met zich mee, wat op de vele hoogtemeters een aanzienlijk nadeel kan worden. Wie anders op snelle "Bikepacking Light" met spontane bevoorradingsstops rekent, zal hier door zeer schaarse aanvulmogelijkheden teleurgesteld worden. Onbekende levensmiddelen kunnen bovendien snel de verdere eetlust bederven (zie hiervoor bijvoorbeeld ons interview met Robin Gemperle over de Atlas Mountain Race ). De voedingsstrategie vereist daarom zorgvuldige planning. In geval van noodsituaties of verwondingen kan de toegang tot medische voorzieningen bovendien beperkt zijn, wat een extra risico vormt.

Hoe Seb zich op de SRMR heeft voorbereid, met welke uitrusting hij aan de start stond en of het voor hem een droom of eerder een nachtmerrie is geweest, vertelde hij ons na de race in een exclusief interview:

Seb, wat waren de grootste fysieke uitdagingen bij een race zonder ondersteuning in zo'n afgelegen terrein? Hoe heb jij je daarop voorbereid?

In feite was mijn deelname super spontaan. Ik besloot ongeveer vier weken van tevoren mee te doen, nadat ik er met mijn vrouw Christina over had gesproken. Naast het bereiken van een goed fysiek niveau om dit monster überhaupt te bedwingen, was de verdere voorbereiding natuurlijk vrij gecomprimeerd. Een voorbereiding op hoogte was er niet. Ik kwam met een goede conditie aan en was qua gewicht zeker ook al licht onderweg. Dat zou ik de volgende keer anders doen en meer op de ribben hebben. Uiteindelijk miste ik 6 kilo. Dat was behoorlijk schokkend bij het kijken in de spiegel. Afgezien van de legendes rond de SRMR had ik geen idee wat me te wachten stond. 

Wat was mentaal bijzonder zwaar? Kon je je daar ook op voorbereiden? 

De lengte zonder bevoorrading. Je fietst soms de hele dag en ziet behalve een adembenemend landschap niets en niemand. Dat is mentaal al een echte uitdaging. En als je dan eens wat te eten vindt, moet je oppassen hoe het bewaard of bereid is, om vergiftigingen en infecties te vermijden.

Hoe heb je voeding en vochtinname over zo'n lange afstand en duur aangepakt? Welke soort voeding had je bij je, wat was er onderweg?

Onderweg was er eigenlijk nauwelijks iets, ook omdat ik super voorzichtig was. Ik durfde in ieder geval brood of origineel verpakte dingen te eten. 's Avonds in de joerten had ik meestal alleen droog brood met thee. Maar ik had de tassen vol met gels, repen en poeder. Dat was extreem nuttig. Niet te vergeten mijn waterfilter. Zonder dat zou de race sneller voorbij zijn geweest dan je zou denken.

Wat was nog belangrijk om tijdens de race zo zelfvoorzienend mogelijk te zijn? Wat zijn essentiële benodigdheden voor jou?

De eerder genoemde waterfilter, daarnaast Micropur desinfectietabletten en ook in het algemeen gewoon betrouwbaar materiaal. Er zijn drie dingen die je moet vermijden: valpartijen, voedselvergiftigingen en honger.

Welk speciaal licht-setup had jij bedacht en waarom?

Ik had de M99 DY PRO en een naafdynamo bij me. Dat is mijn alles-in-één-pakket. Ik kan op elk moment mijn licht inschakelen en heb zelfs grootlicht. Dat is een belangrijke veiligheidsfactor. Ik hoef me ook geen zorgen te maken over de accuduur.

Welke lessen kon je uit deze race leren? En wat brengt dat je voor toekomstige avonturen?

Voor mij ging het om aankomen. Ik had geen andere doelen dan aankomen en leren. De race was bezet met de beste ultra-endurance atleten ter wereld. In vergelijking met deze rijders ontbreekt het mij nog steeds aan ervaring. Ondanks mijn aanzienlijk langere slaaptijden (Sofiane Sehili als winnaar had 9 uur en ik bijna 2 dagen) kon ik uiteindelijk op de 5e plaats eindigen, zonder het uiterste uit mijn lichaam te halen. Waar de reis dus heen kan gaan, zullen we in de komende jaren zien. Het motiveert me in ieder geval enorm...

We zijn al benieuwd naar de volgende avonturen van Seb en wensen hem veel succes!

Foto's: Nils Längner

Interview & Tekst: Levin Sottru