HET WONDER VAN BREST: FIONA KOLBINGER WINT TRANSCONTINENTAL RACE

16. augustus 2019

Alle mannen voorop: Met meer dan 10 uur voorsprong op de tweede plaats bereikt Fiona Kolbinger na 4000 km en 40000 hm de finish van de Transcontinental Race 2019. 

We schrijven 6 augustus 2019. Iedereen weet dat deze datum de geschiedenis van de wielersport zal ingaan. Om exact 7 uur 48 wint Fiona Kolbinger de Transcontinental Race TRCNo.7. De 4.000 km en 40.000 hm voltooit de 24-jarige in 10 dagen, 2 uur en 48 minuten. Met meer dan 10 uur voorsprong laat ze de tweede, Ben Davis, achter zich. Voor het eerst in de geschiedenis van deze beroemde langeafstandswedstrijd rijdt een vrouwelijke winnaar de finishlijn over. Na de spectaculaire overwinning van de ultra-endurance loper Jasmin Paris bij de Spine Race over 431 km in januari 2019 en het succes van Lael Wilcox in 2016 bij de 6800 km lange Trans Am Bike Race, voegt dit record zich bij een reeks vrouwen op de eerste plaats in ultra-endurance wedstrijden.

Op de verbazing over de overwinning van deze nieuwkomer aan de overwinningshemel – en dan nog door een vrouw – antwoordt de kersverse arts aan de journalist Tom Bonnett, die haar interviewde voor de nieuwste aflevering van de Transcontinental Podcast, met een ontspannen verklaring. Bij een ultra-distance race gaat het niet alleen om fysieke capaciteiten, en vooral niet uitsluitend om het testosterongehalte. De route moet goed gepland worden, aankopen moeten snel gedaan worden en de fiets moet onderhouden worden. Met weinig slaap en pauzes toekomen, geen tijd verspillen, dat soort dingen. Bij kortere afstanden is de fysieke conditie veel bepalender.

De Transcontinental Race is een van de zwaarste fietswedstrijden ter wereld. Dit jaar begint het in de Bulgaarse stad Burgas aan de Zwarte Zee en eindigt het, na een doorkruising van het Europese continent, in het Bretonse havenstadje Brest in Frankrijk. Het bijzondere: Bij deze wedstrijd zijn de deelnemers op zichzelf aangewezen en beslissen ze individueel over de route en hun rusttijden. 'The clock never stops', aldus de zelfbeschrijving van het TCR. Alleen de vier controlepunten moeten onderweg gepasseerd worden.

Maar alleen door karaktersterkte lijkt ze deze wedstrijd toch niet gewonnen te hebben. Uithoudingsvermogen, snelheid, efficiëntie: wanneer haar STRAVA-profiel wordt geanalyseerd, vallen deze kwaliteiten meteen op. Fiona heeft al enkele solide langeafstanden achter de rug. In de wereld van ultra-distance races is ze echter een nieuwkomer. 

Humor, dat heeft ze ook. Ze vertelt lachend over haar botsing met het Servische grenshek. Eigenlijk wilde ze alleen maar naar een medereiziger zwaaien – je komt immers niet zo vaak anderen tegen. Toch moest ze een half uur op haar paspoort wachten. Eerst moest de grenschef worden gewaarschuwd. Het herhaalde "hey, I’m on a race" hielp niets.

Waar denkt iemand aan die voor het eerst in zijn leven aan de leiding ligt bij een langeafstandswedstrijd? Een groot deel van de rit heeft ze doorgebracht met rekenen, hoeveel kilometer tot het volgende controlepunt, hoeveel tijd waarschijnlijk tot de volgende grens. Ze heeft haar telefoon meteen uitgezet toen de media-aandacht begon. Liever liet ze zich meeslepen door de adembenemende natuur en in gedachten verzinken. 

Aan de leiding kwam ze ook eerder toevallig. Kort na controlepunt 2 plotseling zware regen, toen ze uit de supermarkt kwam. Het is al laat, Fiona besluit voor een slaapmoment. De door haar gekozen plek lijkt haar dubieus. Daar, midden in de nacht, de beslissing om verder te gaan. Dat was het moment. En de "race modus"? Die kwam kort na de Oostenrijkse grens. In bergachtig terrein is ze goed, dat weet ze. 

Bij het derde controlepunt heeft ze al alle mededingers achter zich gelaten en na een nacht met een hoogteverschil van 5.000 m over 160 km bouwt ze haar voorsprong uit. Controlepunt vier bereikt de 24-jarige na zevenenhalve dag en 2.500 km. En wat is het eerste dat ze doet als ze in het hotel aankomt? The Lion Sleeps Tonight op de piano in de lobby spelen. Gewoon zo, uit een opwelling. Na zeven dagen waarin ze gemiddeld vier uur in haar bivak aan de wegkant heeft geslapen. Dat moet je haar maar eens nadoen!

Wie de winnaars van de afgelopen vier jaar voor haar heeft Fiona voor de Transcontinental op de Supernova E3 TRIPLE 2 vertrouwd. De krachtstraal wordt niet voor niets door veel Ultra Endurance atleten gebruikt. Als een van de felste dynamokoplampen ter wereld heeft hij maar minimale energie nodig en is hij op elk moment van de dag en nacht klaar. Met de E3 TRIPLE 2 is dat probleemloos mogelijk, hij schijnt zolang de wielen draaien en zelfs nog 5 minuten langer door het ingebouwde standlicht. 

Wij bij Supernova zijn enorm blij met Fiona's overwinning en zijn trots dat we met onze E3 Triple 2 als klein onderdeel deel uit mogen maken van de geschiedenis! Gefeliciteerd, Fiona!

Tekst: Myriel Hauser Ι Beeldmateriaal: Angus Sung / James Robertson Ι Citaat: Transcontinental / Fiona Kolbinger