Wat heb je nodig om... de Seven Serpents te winnen? Een interview met het ultradistancetalent Justinas Leveika

De Litouwer Justinas Leveika, 34, die als hoofdberoep een verzorgingstehuis in Noorwegen leidt, zorgt al meer dan een jaar voor opschudding in de ultracycling-scene. Bij zijn deelname aan zijn eerste unsupported races behaalde hij bijna alleen maar overwinningen en podiumplaatsen, zoals bij de Transpyrenees, Race Around Rwanda, Dales Divide, Atlas Mountain Race of Seven Serpents. Onlangs behaalde hij een tweede plaats bij de berucht-befaamde Tour Divide. Een ultracycling-natuurtalent, zou je kunnen zeggen.

Hoe denkt hij en wat maakt hem bijzonder? Hoe bereidt hij zich voor en waar let hij op bij zijn uitrusting? We hebben Justinas geïnterviewd na zijn overwinning bij de Seven Serpents.

Wat heb je meegemaakt bij de Seven Serpents? Is er een anekdote die je iedereen vertelt die ernaar vraagt?

Ik zeg altijd: Mensen moeten stoppen met het meenemen van een mes naar een vuurgevecht. Wat ik daarmee bedoel: een gravelbike is misplaatst bij een mountainbikerace. Het onderschatten van het terrein komt helaas veel voor. Naar mijn mening leidt deze fout ertoe dat zoveel mensen voortijdig moeten uitstappen. Dit jaar was de Seven Serpents echter speciaal vanwege het weer. Ik heb mijn regenkleding in de eerste 24 uur geen enkele keer uitgetrokken. Daarentegen had ik deze keer geen zonnebrand. Mijn deelname was ook een soort proefballon voor de Tour Divide. Zo gezegd, mijn langste trainingsrit ter voorbereiding. Om de uitrusting en mijn vorm te controleren, voordat ik me aan deze volledig nieuwe dimensie waag (de Tour Divide is meer dan 4400 km en langer dan alles wat Justinas eerder heeft gedaan, zie ook onze blog over Ulrich "Uba" Bartholmös).  

Hoe ben je in de ultracycling terechtgekomen? Welke sporten heb je eerder beoefend?

Ik heb jarenlang voetbal gespeeld, maar al als kind had ik veel energie in me, dus liet mijn moeder me gewoon alle sporten proberen die ik wilde doen. Het begon met atletiek, daarna waren het enkele jaren zwemmen en handbal. Uiteindelijk bleef ik een hele tijd bij voetbal en speelde ik ook semi-professioneel. De ultracycling kwam tijdens de pandemie in mijn wereld. Fietsen was ideaal als activiteit in de buitenlucht tussen mijn diensten als verzorger. Tijdens vakanties en op vrije dagen was ik bovendien als bikepacker onderweg, omdat het een heel mooie manier was om meer van Noorwegen te zien zonder de afstandsregels te overtreden. Op een gegeven moment wilde ik zien hoe ver ik in 24 uur kon fietsen. Dus plande ik een route en ging op pad - ik haalde 700 km. Na deze prestatie kon de volgende stap alleen deelname aan een ultra-race zijn, en zo stond ik plotseling in juni 2021 bij de Transpyrenees aan de start, mijn eerste officiële ultra-race.

Hoe bereid jij je voor op zo'n evenement? Of: Kun je je daar überhaupt op voorbereiden?

Ik denk niet dat er een universeel recept voor is. Natuurlijk moet je voor zulke races fit zijn. En ik geef toe, ik train ook behoorlijk veel. Vorig jaar heb ik inclusief de races 1100 uur gefietst. Maar een sterke geest is in dit spel ook heel belangrijk. De uitspraak van een vriend van mij vat het goed samen: "Begin met je benen, eindig met je verstand".

Waarom heb je voor SUPERNOVA verlichting gekozen? Wat vind je vooral leuk aan de B54, de DY PRO en de Airstream?

Ik wilde betrouwbare en duurzame verlichting - dus was SUPERNOVA de perfecte keuze! Want: Hoe minder je je zorgen hoeft te maken over je uitrusting, hoe sneller je kunt rijden ;-) De AIRSTREAM is gewoon een geweldige allrounder. Ik gebruik hem voornamelijk voor wegwedstrijden, omdat zijn stralingshoek iets meer gefocust is en hij "on the fly" kan worden opgeladen, wat bij bijna geen andere koplamp mogelijk is. De B54 accukoplamp associeer ik met zeer breed licht en een ongelooflijke accuduur van tot wel 50 uur. De DY PRO is zelfs een "eeuwige" lichtbron, als je het zo wilt noemen. Als je je setup eenmaal klaar hebt, heb je eigenlijk niets anders meer nodig. Dat is ideaal voor de ultralange afstanden. 

Nog iets specifieker: Wanneer gebruik je accu-, wanneer dynamoverlichting? 

Ik deel het grofweg in: accu voor races en dynamo voor tochten. Echter moet ik deze strategie steeds heroverwegen. Sommige races eisen veel meer van je dan andere, omdat ze gewoon megalang zijn. Zo'n race (de Tour Divide, opmerking SUPERNOVA) staat me binnenkort te wachten. Daarvoor is dynamolicht als "rondom-zorgeloos"-oplossing waarschijnlijk geschikter. 

Welke race wil je nog winnen? Van welke andere avonturen droom je?

Oh, er zijn te veel races die ik nog zou kunnen rijden. Ook al klinkt het misschien vreemd, het gaat mij er niet om de race tegen de andere rijders te winnen. Ik kijk vaak pas helemaal aan het eind op de tracker. Het gaat er meer om, mezelf te overwinnen en mijn eigen grenzen te verkennen. En om de plekken waar zulke avonturen me brengen. Ik droom ervan om op een dag met mijn fiets op pad te gaan en - althans voor een langere tijd - niet meer terug te keren. Op de fiets te leven en daarmee de wereld te verkennen. 

Een vraag die we Justinas NÁ de Tour Divide nog hebben gesteld: Hoe is het je bij de Tour Divide vergaan? Wat was qua uitrusting bijzonder belangrijk voor jou? 

Op deze afstand moet je je krachten veel beter kunnen indelen en ongevoelig zijn voor dingen die je terugwerpen. Als je van probleem naar probleem komt, is dat voor de moraal niet altijd gemakkelijk. Het belangrijkste vind ik echter om bij alles zo zelfstandig mogelijk te zijn. Veel dingen aan de fiets, zoals de versnellingspook, moet je zelf kunnen repareren. Als je een elektrische versnellingspook hebt, is dat des te ingewikkelder. Bij mij viel tijdens de Tour Divide de derailleur uit. Ik moest liften naar een stad 100 km verderop om daar een fietsenmaker te bezoeken. Daarna moest ik te voet terug naar het punt waar ik de route had gestopt. Dat kostte me veel tijd en mijn vroege voorsprong. Evenzo weet je nooit wanneer en waar je de volgende keer je elektrische apparaten kunt opladen. Onderweg naar oplaadmogelijkheden voor je verlichting zoeken, is mentaal een extra belasting. De waarschijnlijk grootste verandering aan mijn setup was daarom het gebruik van dynamolicht met de M99 DY PRO (in plaats van zoals voorheen accuverlichting, opmerking SUPERNOVA). Nu de race voorbij is, had ik niet gelukkiger kunnen zijn met mijn keuze. Het licht was sterk en het werkte altijd wanneer ik het nodig had!

Not-so-fun fact: Justinas reed de laatste 800 km van de Tour Divide met slechts één pedaal en had slechts één werkende versnelling. Hij kwam desondanks nog als tweede over de finish.

Foto's: Nils Längner / Tobias Schürer

Interview & Tekst: Levin Sottru