Wat is er nodig... om de TCR voor de tweede keer op rij te winnen? Extremesporter Christoph Strasser staat je te woord

Uitstekend voorbereid, de prestatiedruk doorstaan en uiteindelijk ook geleverd: Zo zou je de tweede deelname van ultracycling-specialist Christoph Strasser aan de Transcontinental Race Nr. 9 kunnen beschrijven. Hoewel de 6-voudige winnaar van de Race Across America (RAAM) nog steeds relatief nieuw is in het "Unsupported"-segment, kon hij opnieuw bewijzen dat hij bij ultralange races gewoon tot de absolute wereldtop behoort. In indrukwekkende 8 dagen, 16 uur en 30 minuten over 3.939 kilometer van België naar Griekenland behaalde Christoph de dubbel bij de TCR.

 

Onderweg maakten veel uitdagingen het hem moeilijk. Alleen al de start met meerdere dagen aanhoudende regen was zodanig dat je je eigenlijk wenste meteen weer naar huis te kunnen. In de Alpen en op de Balkan kwam het tot een inspannende strijd om de leiding met de Zwitser Robin Gemperle, in Albanië had hij te maken met extreem slechte wegen en in Griekenland zorgden een pijnlijke pech en het verlies van zijn tracker voor spanning. Toch had hij zich al zover losgemaakt dat hij met een voorsprong van ruim 6 uur op Gemperle over de finish kwam.

 

Kort gezegd, moest Christoph een aanzienlijke hoeveelheid leed doorstaan om zijn titel bij de TCR te verdedigen. Zijn persoonlijke ervaringen deelde hij met ons in een exclusief interview. Veel leesplezier!

 

 

Gefeliciteerd met de dubbel, Christoph. Wat heb je meegemaakt tijdens de TCRNo09? Is er een anekdote die je iedereen vertelt die je ernaar vraagt?

 

Er waren, zoals bij elke race, behoorlijk veel moeilijke en uitdagende momenten tijdens de Transcontinental 2023. Maar de positieve, mooie ervaringen en belevenissen overheersten zeker.

Als ik aan de dieptepunten terugdenk, is het eerste dat me te binnen schiet het natte en koude weer van de start tot in de Alpen, dat ons steeds weer te pakken kreeg. Lichte regen in de eerste nacht, stortregen in Zwitserland en daarna steeds weer korte regenbuien in Italië en Oostenrijk. Vooral 's nachts was dat ook gevaarlijk, omdat het zicht ondanks zeer goede verlichting op nat asfalt slechter wordt, bovendien is het wegdek in bochten glad. Lichamelijk doet de kou natuurlijk ook pijn, de huid op het zitvlak raakt verweekt, wat tot zitproblemen kan leiden, voldoende drinken wordt moeizaam en mijn vingers vroren bijna af.

Het volgende dieptepunt waren de wegomstandigheden in Albanië, waar normale hoofdwegen, die op Google Maps als grote gele hoofdwegen staan aangegeven, kilometerslange grindpaden waren, waardoor de snelheid enorm laag werd. Handen, voeten en zitvlak leden enorm onder de trillingen.

Maar het ergste voor mij waren de laatste 150 kilometer van het Finisher Parcours, dat door de wedstrijdleiding was vastgesteld. Het is altijd zo: moeilijkheden waarvoor je je instelt, zijn goed te beheersen. Het gravelgedeelte bij Parcours 3 was bijvoorbeeld ook erg taai, maar daar was het duidelijk dat het zo zou zijn. De vele Alpenpassen waren evenzeer moeilijk, maar daar wist ik precies wat er zou komen. Alleen bij al die beschreven crisissen, vooral bij het Finisher Parcours, kwam het onverwacht. De offroad-gedeelten vlak voor de finish brachten me ten val, ik verloor mijn tracker, reed mijn achterband lek, moest 's nachts in het diepe en natte zand een kilometer teruglopen om mijn tracker te zoeken, terwijl mijn accugevoed reserve licht leeg was en ik alleen het licht van mijn telefoon had. Toen ik eindelijk de tracker weer gevonden had en de band gerepareerd had, duwde ik de fiets tot ik weer op asfalt was, omdat ik zo gedemoraliseerd was en geen verdere pech meer wilde hebben.

 

 

 

Voor de meeste tijdgenoten was jij altijd al de legendarische  Christoph Strasser. Maar hoe ben je eigenlijk bij het ultracycling gekomen?

 

Daar zit helemaal geen diepgaand verhaal achter, ik vond de sport gewoon erg spannend en opwindend toen ik dat in de media volgde. In Oostenrijk was de RAAM al vele decennia erg populair, we hadden met Franz Spilauer de eerste Europese RAAM winnaar en met Wolfgang Faschings succesreeks een ware hype rond de Race Across America. TV en kranten stonden vol met verhalen en ik dacht bij mezelf: "Als ik groot ben, wil ik dat ook proberen, de combinatie van avontuur en race fascineert me."

Met 20 jaar heb ik dan zonder ooit een wielerwedstrijd te hebben gereden spontaan aan een 24-uurs race deelgenomen. Eigenlijk was een 4-persoons team met vrienden gepland, maar na enkele afzeggingen probeerde ik het solo. Ik was super slecht, reed een paar rondjes, sliep 8 uur en reed nog een paar rondjes. Let wel, met een MTB op dit stratencircuit, loopbroek en T-shirt en honkbalpet, omdat ik nog geen uitrusting had.

Het was voor mij ongelooflijk fascinerend om te zien dat er mensen zijn die 24 uur zonder pauze doorrijden, en dat spoorde me aan. Ik begon te trainen, te sparen voor mijn eerste racefiets en kon 5 jaar later eerste successen boeken, deze 24-uurs race winnen, me met podiumplaatsen bij Race Around Slovenia, Glocknerman, RATA en andere 24-uurs races voor de RAAM kwalificeren. Van jaar tot jaar probeerde ik me in kleine stapjes te verbeteren.

 

 

Hoe bereid je je voor op een unsupported race? Kun je je daar überhaupt op voorbereiden?

 

Mijn uitgangspositie is hier natuurlijk heel speciaal. Ik stond 9 keer aan de start van de RAAM, 5 keer bij het Race Around Austria, ik fietste in minder dan 7 dagen door Australië of in 24-uurs individuele tijdritten meer dan 1000 km ver. Fysiek heb ik in 15 jaar Ultra wielrennen met een begeleidingsteam een zeer sterke basis opgebouwd en hoef ik nu voor unsupported races fysiek niet anders te trainen. Voor mij is het een jaarrond voorbereiding met een coach die mij 11 maanden per jaar tussen de 20-30 uur training per week op maat snijdt.

Speciaal voor mij is de voorbereiding in die zin rondom: het plannen van de route, of informatie over de route verzamelen, uitrusting testen en optimaliseren, de voedingsstrategie aanpassen van hoogwaardige vloeibare voeding naar supermarkt- en tankstationvoedsel.

In tegenstelling tot een RAAM is de voorbereiding voor de TCR veel eenvoudiger, vooral omdat de factor 'team samenstelling' wegvalt. Bij de RAAM zijn er talloze zaken te organiseren: bagagetransport, boekingen voor volgauto's en teamaccommodaties, je bedenkt veel plannen voor de race, worst-case scenario's, zoekt van tevoren oplossingen voor eventuele problemen om ze in de race direct en zonder tijdverlies op te lossen. Bij unsupported moet je je op het onvoorspelbare instellen en kun je je op veel omstandigheden niet voorbereiden, omdat je ook nauwelijks iets kunt meenemen. Bij de uitrusting gaat het daarom om testen en vergelijken en om minimaliseren. Ik moet bijvoorbeeld beslissen over het beste verlichtingssysteem. Bij de RAAM neem ik gewoon 4 verschillende lampen mee en kan ik ze op elk moment verwisselen.

 

 

Waarom heb je gekozen voor SUPERNOVA verlichting? Wat vind je bijzonder aan welk product (bijv. DY PRO vs. AIRSTREAM)?

 

Natuurlijk ligt dat heel duidelijk aan de kwaliteit, de hoogwaardige afwerking en de lichtsterkte. De lampen zijn zeer robuust, ik heb nog niets kapot gekregen en ik ben vooral een nieuwe voorkeur voor dynamoverlichting tegengekomen, die ik tot voor kort niet kende en ook niet nodig had. Goed licht geeft me 's nachts een gevoel van veiligheid en vermindert ook het probleem met vermoeidheid.

 

 

Iets specifieker: wanneer gebruik je accu-, wanneer dynamoverlichting?

 

Tot nu toe heb ik meestal dynamoverlichting gebruikt, omdat ik de dynamo ook kan gebruiken voor het opladen van de telefoon en de Garmin. Dan ligt het voor de hand dat ik daarmee gelijk het licht aandrijf. Dat bespaart in totaal gewicht en maakt onafhankelijk, het enige kleine nadeel is de geringe weerstand die de dynamo veroorzaakt. Bij het meenemen van de grote accu voor de verlichting en powerbanks voor de andere apparaten, komt er altijd gewicht bij. Ik kan de powerbanks theoretisch verliezen, het opladen kost tijd en uiteindelijk worden accu's ook zwakker.

Batterijgevoede lampen neem ik eigenlijk alleen mee voor korte evenementen, als het maar door 1 nacht of een paar uur duisternis gaat, zoals bij 24-uurs races. De Airstream is bijvoorbeeld bijna zo fel als de sterke M99, maar op de hoogste stand is de gebruiksduur vrij kort. Ik schakel ze dan afhankelijk van de snelheid steeds in verschillende modi: bergopwaarts alleen de zwakke stand, en de volle kracht alleen bij hoge snelheid. Dan red ik het prima met een nacht.

 

 

Is er een race die nog ontbreekt in je portfolio? Van welke nieuwe avonturen droom je?

 

Momenteel droom ik van races, met een groot en sterk veld aan de start. De competitie prikkelt mijn zintuigen meer dan het avontuur, misschien ben ik daarin iets anders ingesteld dan anderen. Ik ben vaak gemotiveerd voor dezelfde races, omdat je jezelf kunt meten en proberen te verbeteren. Voor een puur avontuur zou ik geen race nodig hebben, dat zou ik liever zonder startnummer aangaan. Maar als ik me voor een race inschrijf, vind ik het geweldig als het niveau hoog is. Zolang de races (grotendeels) op de weg plaatsvinden en behoorlijk lang zijn, blijft mijn vuur daarvoor branden.

 

Wie nog meer wil weten over wat Christoph (en andere rijders) tijdens de TCR hebben meegemaakt, kan ik aanraden om eens naar zijn SITZFLEISCH PODCAST (afleveringen 132-140) te luisteren.

 

 

Interview & Tekst: Levin Sottru

Foto's: Lex Karelly